In het sociaal domein krijgen we vaak kritiek van anderen. Maar van zelfkastijding zijn we ook niet vies. Het moet altijd beter, vinden we zelf. Het liefst morgen al.
Gemeenten hebben in het sociaal domein gekanteld, de eigen kracht aangesproken en de boel getransformeerd met T-shaped professionals. En nu gaan we normaliseren. Maar wat betekent dat in vredesnaam?
Sinds begin dit jaar zijn gemeenten weer verantwoordelijk voor de inburgering. En oei, oei, oei, wat zijn de verwachtingen hooggespannen. Kunnen gemeenten dat waarmaken?
Wie in een grootstedelijk wijkteam werkt, krijgt te maken met zorgmijders, mensen als moerasvogels en ouderen die een traplift willen. Zelfredzaamheid is geen gegeven.
Ouders geven hun kracht door, hun gewoonten en hun dromen. Hun sociaaleconomische positie ook. Dus als ouders arm zijn, is de kans groot dat ook hun kinderen dat worden.
Ons geloof in specialisten is groot. Maar niet elk probleem heeft een specialist nodig. Ennuh, is er eigenlijk wel een probleem? Of lijden we collectief aan maakbaarheidsverslaving?
Gemeenten werken samen als een gek. Sociabele types zijn het. Of sloeries. Het is maar hoe je het noemen wilt. Gemeenteraden kijken het intussen tandenknarsend aan.
De jeugdzorg duur? Exploderende uitgaven aan de Wmo? Niets nieuws aan. Alle zorg slorpt steeds meer geld en menskracht op. We moeten keuzes maken, zegt de WRR in een nieuw adviesrapport.
We maken gebruik van cookies om er zeker van te zijn dat je onze website zo goed mogelijk beleeft. Door op 'Ok' te klikken, ga je akkoord met het gebruik van alle cookies.
